De Hofstad, Hofveld 52, 7331 KE Apeldoorn

Telefoon: 055 - 540 11 39
Wijkkas: NL69.RABO.0393.409.376 t.n.v. “PKN Wijkgem. De Hofstad”.

       

In de aanloop van de viering 75 jaar bevrijding kan dit verhaal eigenlijk alleen maar over vrede gaan.
Toch kom ik weer terug bij mijn Oma, u heeft vast wel van wintervoeten gehoord? Mijn Oma stond in de morgen om 6 uur met haar voetjes in de sneeuw.
Zij was in 1877 geboren, dan bedenk ik me nu pas, dat ik haar niet heb gevraagd: hoe was het in de Eerste Wereldoorlog? Haar kennende heeft ze vast Belgische vluchtelingen opgevangen.
Ik heb haar daar nooit naar gevraagd.

Dan die Tweede Wereldoorlog. Daar werd al helemaal niet over gepraat, ja er was honger geweest en iedereen was bang, jij ook als kind, je gilde ook bij onweer: ‘bommenaten’, dat was een kruising van bommen en granaten, kindertaal natuurlijk en je kon: dag Tommy zeggen tegen de bevrijders. Maar er over praten? Nee! En toch….. de verduisteringsgordijnen bleven hangen en de kast stond vol waspoeder en sunlicht zeep, want als het weer oorlog zou worden…Maar nu was het vrede, Koningin Wilhelmina was weer terug, ja dat was nog eens een feest en gezien de gedenkboeken die ik nog heb, ter gelegenheid van het 25 jarig regeringsjubileum van Z.M. Koning Willem den Derde en Prinsen van Oranje was dat veel belangrijker.Een echte Oranjefan, die Oma van mij. Altijd een Pro Juventute-kalender aan de muur en de plaatjes werden zelfs ingelijst alsof het familie was.
Nu kan ik me trouwens ook niet herinneren dat er op de lagere school over werd gepraat, de geschiedenisles hield zo’n beetje op bij de Tachtigjarige Oorlog.
Vorig jaar in Januari liep ik mee met een wandeling bij ‘s Heerenloo, het Apeldoorns Gidsen Collectief vertelde over Het Apeldoornse Bosch (Het Joden Bosch). Pas de laatste jaren is er een herdenking van de gruwelijke afvoer in 1943 van al die Joodse mensen, die daar werden verpleegd. Wel 1500 en ook veel personeel heeft het niet overleefd in concentratiekamp Auschwitz. De gids vertelde ook dat alles zo was achtergelaten. Pas toen drong het afschuwelijke beeld bij mij door. In 1953 is het als christelijke instelling ”Groot Schuilenburg” weer een instelling geworden voor Zwakzinnige Kinderen zoals dat toen genoemd werd. Toen ik daar in 1959 als leerling-verpleegster in dienst kwam heb ik nooit geweten welk een vreselijk drama daar in de oorlog is geweest. Er werd niet over de oorlog gepraat, wel vroegen mensen uit Apeldoorn: “de zuster werkt zeker in het Joden Bosch?” Ja wij hadden de zelfde uniformen aan als de zusters van toen. Pas in de jaren tachtig kwamen er stukken in de krant. En er kwam ook een monument. Gelukkig is er ook nu ieder jaar in januari een herdenking.
Nu vind ik het jammer dat mijn grootouders en ouders nooit over de oorlog hebben verteld, maar ik vind het ook jammer dat ik er nooit naar gevraagd heb. Het is wel wonderlijk dat mijn zoons en ook de kleinkinderen er nu wel naar vragen. Ik zou zeggen: nu het nog kan, vertel er over, praat erover met elkaar. Vooral de ouderen vertel wat u nog weet over de oorlog aan kinderen en kleinkinderen, zij leven nu ook in een onrustige tijd, zij zijn heel benieuwd naar de verhalen van toen en wij kunnen het nu nog doorgeven en samen werken aan een Wereld van VREDE. Vrede in het groot. Maar ook Vrede in je eigen kleine omgeving. Paulus zegt ergens in de Bijbel: Houd zover het van u afhangt Vrede met alle mensen!
De vrede begint bij je zelf en we kunnen God vragen ons er bij te helpen, de VREDE te bewaren!

Geef vrede Heer, geef vrede.
De aarde wacht zo lang,
Er wordt zoveel geleden,
De mensen zijn zo bang.
Vrede, opdat wij zouden leven,
Bevrijd van angst en pijn,
de mensen blijdschap geven,
en vredestichters zijn.

Joke Kusters.